inloggen

familieberichten op internet

Arie Willem Christiani

19 januari 1944 - 28 maart 2021

Recente condoleances

Zaterdag 03 april, 16:55u

Veel sterkte met het verlies van Arie. Arie was een dierbare jeugdvriend en buurjongen.
Zie onderstaand verhaal over Arie met de titel:

Een onverwachte ontmoeting

Het gaat in dit gebeuren over een zeilweekend met Marijke en anderen aan en op het Sneekermeer. Ik had mij met enkele bestuursleden van Stichting Domineestuin maanden geleden aangemeld bij Stichting Uitwaaien, gevestigd te Zaandijk, voor een winderig, maar zonnig zeilweekend, bedoeld om de onderlinge relaties wat te verstevigen.

Dat de Stichting Uitwaaien haar dankbare werk zo letterlijk zou nemen, hadden we bij de aanmelding nog niet voorzien. Wel op de zaterdagochtend zelf, op het ruwe, natte Sneekermeer, maar toen was het te laat. Toch wil ik het niet hebben over het zeilen in de stromende regen, bij windkracht 7, wat best een boeiende, maar wel af te raden activiteit is. Ik wil het slechts hebben over een ontmoeting tijdens dit zeilweekend.

Naast de acht Domineestuiners bestaat het gezelschap uit nog 10 slachtoffers uit het gehele land, van Groningen tot Eindhoven. De bedoeling is dat wij in vijf Valken-zeilboten- les krijgen van vijf instructeurs, schippers genaamd. Het woord schipper duidt, meer dan instructeur, op ruigheid en scherp op de wind zeilen. En om die schippers gaat het, althans om een, want een van die schippers is tot mijn verbazing en tegelijkertijd vreugde, een vroegere buurjongen waarmee ik niet alleen intens 22 jaar heb bemoeid, maar ook nog minstens acht jaar daarna heb gevolleybald. Jullie zullen kunnen begrijpen, wij beiden gingen daarna ons eigen weg, zoals het zo vaak gaat. Contact was er niet meer, soms zag ik Arie wel eens in een flits op de fiets. Mijn buurjongen Arie, zijn ogen lachen. Na nauwelijks 1 minuut observeren was zijn gezicht weer dezelfde als 20 tot 45 jaar geleden. Met Arie, twee jaar jonger dan ik heb ik intensief mijn jeugd in Rooswijk, over de bomen –de spoorbomen- doorgebracht. En als ik zeg doorbrengen in Rooswijk dan bedoel ik doorbrengen. Want toen bracht je je tijd, met uitzondering van slapen en eten, door op straat, in de bermen en langs de sloten. Arie en blokkiesvoetbal, gewoon voetballen –zullen we effe knetteren-, opschuildertje, met de kano het veld in met Freek Stam, die later Nederlands tienkampkampioen werd, Rob Groen, Hein-Bart Beumer van de bakker en vele anderen, bij molen de Schoolmeester: verspringen, hoogspringen, hardlopen. Later toen we beiden 15 werden, raakten we beiden verslingerd aan volleyballen.

Arie en ik kunnen niet meer ophouden over onze jeugd te praten. Rooswijkers waren wij. Arie die nu docent is op een bedrijfsschool, vertelde, dat hij mensen die beweren dat zij in Oud-Rooswijk hebben gewoond, test met de vraag wat het ‘Stenen Gedoetje’ in Rooswijk voorstelde. Wie dat weet is of was een echte Rooswijker. Degene die aarzelt of zijn mond houdt wordt door hem ontmaskerd als een bedrieger. Voor de niet echte Rooswijkers: het stenen gedoetje betrof twee reusachtige gemetselde bloembakken met dito terrasje aan de Simon Gammersloot.
Arie, het is hem niet altijd makkelijk gegaan in zijn leven, gescheiden, afstand tot zijn kinderen, zo vertelde hij, maar zijn ogen lachen steeds weer als we elkaar aankijken.

Het volgende heb ik van die ontmoeting duidelijk vastgehouden.
Dat een positief jeugdbesef een belangrijke bron voor je verdere leven betekent. Het is, als je jeugd fijn is verlopen, niet alleen het zout in de pap, maar het geeft je ook een stevige basis voor je verdere leven. Dat hebben Arie en ik dat weekend terdege beseft. Zo’n plotselinge confrontatie deden Arie en ik inzien dat het leven zoals je dat ervaart, mede wordt bepaald door datgene wat je in je jeugd heeft beroerd. Je merkt bijvoorbeeld dat het als fijn ervaren tijdverdrijf van vroeger ook nu nog als zo wordt ervaren. Skodderen, langs de oevers van sloten lopen, hooien, turen in sloten naar de geheimen er in van stekelbaarsjes, salamanders tot kikkers. Het is in mijn jeugd erin geëtst en het zal nooit meer weggaan, bij mij en bij Arie.

Opgeschreven op 4 oktober 1993

Ron Sman (1942)

Door: Ron Sman

Zaterdag 03 april, 10:42u

Wij wensen jullie veel sterkte met het verlies van Arie.
Hanny en Nico
Door: Hanny en Nico de Bruin

Vrijdag 02 april, 22:11u

Mooie herinneringen aan Arie. We kennen Arie vanaf ons 12e jaar. Toen zagen we elkaar elke zaterdag in de gymzaal aan de Vlielandstraat om te volleyballen. In de vakanties gingen we met 10 meiden Arie ophalen en fietsten we naar Heemskerk en gingen de hele dag volleyballen op het strand. Daarna nog met de Jumelage naar Parijs om te volleyballen.toen kwam de tijd dat hij vanaf zijn werk over de Hogendijk fietse en dat mooie vrouwtje zag maar geen contact met haar kreeg. Er was maar 1 oplossing. Ik maakte Arie coach van ons damesteam. Met wa tips van mij zoals: niet meer dat lerenjasje meer aandoen is het toch gelukt. Natuurlijk was ik trots dat ik getuige mocht zijn bij het huwelijk. Vooral de weekendjes weg met de volleybaldames waren top. We blijven deze mooie herinneringen aan Arie in gedachten houden.
Hanny en Nico





Door: Hanny en Nico de Bruin

Meer condoleances >>>